Pazar… Pazar…
ÇAĞIMIZIN İLETİŞİM YORGUNLUĞU
Sabah uyanır uyanmaz başlıyoruz konuşmaya. Daha doğrusu maruz kalmaya. Bildirimler, başlıklar, yorumlar, analizler… Dünya sanki aynı anda ve aynı ses tonuyla konuşuyor. Yüksek, aceleci ve çoğu zaman birbirini duymadan.
Her konuda bir fikrimiz var artık. Her kriz, her felaket, her siyasi gelişme birkaç dakika içinde onlarca yorumla kuşatılıyor. Söylenen çok ama söylenenlerin büyük kısmı birbirinin yankısı. Yeni bir söz yok, yeni bir bakış yok; sadece artan bir gürültü var. Bilgi çoğaldıkça anlam azalıyor.
Asıl tuhaf olan şu: Bu kadar konuşulan bir çağda kimse gerçekten dinlemiyor. Dinlemek zaman ister, sabır ister, hatta cesaret ister. Çünkü dinlemek, bazen fikrini askıya almayı, bazen yanılabileceğini kabul etmeyi gerektirir. Oysa çağımız kesinlik seviyor; hızlı hükümler, net etiketler ve keskin taraflar.
Sosyal medya bu yorgunluğun en görünür alanı. Herkes kürsüde, herkes uzman, herkes haklı. Bir cümle yetiyor hüküm vermeye; bir başlık yetiyor taraf olmaya. Sessiz kalmak ise neredeyse bir eksiklik gibi algılanıyor. Oysa susmak her zaman geri çekilmek değildir; bazen düşünmeye alan açmaktır.
Siyaset dili de bu gürültüden payını almış durumda. Yüksek sesler, sert kelimeler ve bitmeyen polemikler… Ancak bütün bu kelime kalabalığının içinde sade cümleler, gerçek sorular ve samimi cevaplar giderek kayboluyor. Çok konuşuluyor ama az şey anlaşılıyor; çok söyleniyor ama az şey hissediliyor.
Bu sürekli maruziyet yalnızca zihnimizi değil, ruhumuzu da yoruyor. Sürekli bir şeylere yetişmeye, her gündeme hâkim olmaya, her konuda bir duruş sergilemeye çalışıyoruz. Henüz düşündüğümüz bir mesele sindirilmeden, başka bir kriz kapımızı çalıyor. Zihin dolu ama derinlik yok; bilgi var ama bilgelik eksik.
Belki de bu yüzden sessizliğin değeri bugün her zamankinden daha büyük. Sessizlik bir kaçış değil, bir onarım alanı. Gürültüden uzaklaşıp kendi sesimizi duyabildiğimiz nadir anlar. Her şeye yorum yapmadığımız, her çağrıya cevap vermediğimiz zamanlar, zihnin kendini toparladığı anlardır.
Pazar günleri bu yüzden kıymetlidir. Biraz yavaşlamak, biraz susmak, biraz dinlemek için. Dünyayı hemen anlamaya, açıklamaya ya da kurtarmaya çalışmadan önce durup bakmak için. Çünkü bazı sorular acele cevaplardan daha değerlidir.
Umut belki de tam burada başlıyor. Daha az konuşup daha çok dinlediğimizde, daha az tepki verip daha çok düşündüğümüzde. Gürültüyü azaltmak bireysel bir tercih olabilir ama etkisi kolektiftir. Her bilinçli suskunluk, daha nitelikli bir söze alan açar.
Belki de bu çağda gerçek cesaret, herkes konuşurken sakin kalabilmekte; herkes bağırırken yumuşak bir sesle konuşabilmekte gizlidir. Ve belki de yarını daha anlaşılır kılacak olan, bugün kuramadığımız o derin ve sade cümlelerdir.
